• Tijd voor een andere aanpak VVR 2
    Ook deze zondag was het weer raak: affiche Virtus 2 – VVR 2. Dit was echter voor een paar jongens ontgaan. Ubuntu draaide nog een keer extra op zijn rechter in bed en dat koste hem zijn basisplaats. Ook Arnt was om half 10 met zijn gedachte nog niet op het sportpark.
    Er was deze keer wederom een schaarste aan spelers. Sjoekie heeft weer gepuzzeld en we konden vertrekken naar het pittoreske Zevenbergen.
    De opstelling stond uit mijn hoofd als volgt van links naar rechts: ARNT, PJ, Gewon, Stoomas
    Mom T, Yai rumoldus rudolf valentijn van de Crommenacker (Jay) Bart, Tries, Fiem
    Eenzame vedette: Bom Tosma
    Wissels: Ubuntu en later schoof Pieter b. nog aan. Onze dank was groot daarvoor.
    Onder het lekker zonnetje klonk om 11:30 het startsignaal. De ultra’s startte zoals vaker het geval redelijk moeizaam. Kort balbezit en hier en daar wat slordigheidsfoutjes.
    We moesten het hebben van de kleine kansjes. Dat waren er niet veel, maar ze waren er wel. Een mooi voorbeeld was de kans van Fiem. Helaas mocht het niet baten en al vroeg liepen de emoties op.
    De pot verliep evenwichtig totdat op een gegeven moment de bal wat onzeker werd weggewerkt waaruit direct de 1-0 viel. Er ontstond een hoop ophef, maar onze vedette wist het zooitje ongeregeld bij elkaar te rapen want we waren nog niet verloren! Toch Tom?
    Niet zo gek lang daarna speelde Virtus eigenlijk onze halve verdediging weg. 2-0. Moet toegeven, mooie goal. 45+2 min, rustsignaal.
    We liepen met onze koppies naar beneden richting de kleedkamer. Ik zag Sjoekie met strakke vuisten en zijn ogen op rood achter ons aan lopen. Dit beloofde niet veel goeds.
    Kwam erop neer dat hij even zijn schaduwzijde liet zien. Toch hadden we deze preek nodig. Het was tijd voor Revolutie: volop druk zetten, we hebben niks te verliezen. Met deze instelling gingen we terug naar het veld. 45 min, startsignaal tweede helft.
    En daar gingen we. Volle druk op de verdedigers. Dit was totaal onverwacht voor Virtus, ze wisten er geen raad mee. Dames, heren de ultra’s hebben een nieuwe tactiek gevonden. VVR was oppermachtig aan het begin van de tweede helft. Kansen vielen, balbezit was langer dan 10 seconden en er werd meer lef getoond. Iedereen had er zin in.
    Nu zal je denken: “Oke leuk allemaal, maar werd er nog gescoord?” Jazeker, Tries aan de bal ziet Mom T. diepgaan legt hem op zijn pantoffel en ja hoor: 2-1! Schitterend afgerond en snel de bal pakken.
    Nu moesten de ultra’s door blijven gaan. Speuren naar de gelijkmaker. Niet lang daarna maakte Tries een ongelofelijk ordinaire schwalbe met als gevolg een penalty. Bom Tos achter de bal. Hij straalde

    een en al zelfvertrouwen uit en schoot hem met heel zijn ziel in de rechterbovenhoek. Was leuk geweest als iemand dit had gefilmd voor Friso. Sorry Fries, lullig.
    De pot was volledig omgekeerd. 2-2. Wie had dit gedacht tegen de koploper. Echter zakte VVR toch weer wat in na de gelijkmaker. De pomp was leeg en de frustraties liepen weer op. Ik wil hiervoor een paar jongens in het licht zetten. Ik begin met onze doelpuntenmaker. Bom T. beweerde vastgehouden te worden en dit bleek niet bestraft te worden. Hij werd kwaad op de scheids en de woorden vlogen eruit en ik citeer: “Scheids jonge hij houdt mij toch vast, SUKKEL”. Dit apprecieerde de scheids absoluut niet en ging het praatje aan. Het resulteerde niet in een gele kaart gek genoeg.
    Ook Jay werd goed vastgehouden. Ook dit keer niet bestraft. Hij was niet blij en zijn ogen begonnen te koken. “Scheids je ziet echt helemaal niks” waren de woorden. Jay begon uit protest de bal naar het andere veld te schoppen.
    Blijft nog altijd een lust voor het oog als hij zich even laat gaan.
    2-2 nog altijd. Ook kwamen de pijntjes opduiken. Stoomas kreeg nog een vervelende schop en werd behandeld door de lokale fysio. Gelukkig kon onze rechtsback weer door stomen.
    Helaas jongens, viel de 3-2 voor Virtus alsnog net voor tijd. Aanvaller kreeg de bal voor open goal in zijn voeten. Nog even knokken met de ultra’s maar Virtus gooide alles op slot. 90+1 min, eindsignaal. 3-2 verloren, onterecht als je het aan Sjoekie vraagt. Daar sluiten wij, de ultra’s, ons mee aan. Gelijkspel was op zijn plek geweest.
    We liepen wederom met onze koppies naar beneden richting de kleedkamer. Deze keer waren het geen rode ogen bij Sjoekie.
    Helaas mocht het niet baten dit weekend, maar wat hebben we gestreden met z’n allen. Dat mag ook gezegd worden. In de tweede helft waren de ultra’s de grote winnaar en werd er met strijd gevoetbald. Met dit in het achterhoofd smaakte dat pilsje toch lekker na de wedstrijd. Of de cola....
    Komende week weer aan de bak, en dan weet Sjoekie zeker dat het goedkomt tegen Hoeven. Dit was hem weer voor deze week.
    Tries