• 50 jaar sportpark De Laguiten/91 jaar VVR
    Aan het woord: Wim de Bruijn

    Wim is in 1950 geboren in Klein-Zundert en is na zijn huwelijk met Roos in 1972 in Rijsbergen komen wonen. Na de eerste jaren woonachtig te zijn geweest aan de Gommerstraat, wonen zij nu alweer 36 jaren tot volle tevredenheid aan de Oranjestraat. Hun zoon Jordy (46 jaar oud) woont al weer geruime tijd  samen met zijn vrouw Pascalle in Roosendaal, waar een nieuw huis wordt gebouwd dat waarschijnlijk in april van dit jaar betrokken zal gaan worden. Dit zou waarschijnlijk niet zijn gelukt zonder de hulp van Wim: hij rijdt bijna dagelijks naar Roosendaal om erop toe te zien dat het huis volgens planning wordt gerealiseerd. Ook hun kleinzoon Yorick heeft hun volle aandacht. Zo gaan Roos en Wim bijna elke weer naar de wedstrijden van het zaterdagteam van BSC kijken, waarin Yorick voetbalt. Zij zijn hun meest trouwe supporters en zijn inmiddels dan ook bekende gezichten bij de wedstrijden van dit elftal. Toen Yorick nog jonger was, is Wim zelfs één jaar leider geweest van zijn team (toen deze ng bij Alliance voetbalde).
    Een groot deel van zijn werkzame leven was Wim werkzaam in de logistieke sector bij Allied Domecq in Etten-Leur. Na 32 jaar hier in dienst te zijn geweest, werd hij echter in 2005 ontslagen. Na in 2006 een jaar te hebben thuisgezeten (en actief te zijn geweest voor het jubileumcomité VVR 75, zie hierna), kwam hij in dienst bij een bedrijf op het bedrijventerrein Hazeldonk. Dit bedrijf verkocht agenda’s en kalenders en in 2014 kwam er ook een einde aan dit dienstverband. Tot vorig jaar was Wim actief als sales - coördinator bij Het Turfschip in Etten-Leur voor 2 dagen per week. Vanwege de coronacrisis is Wim hiermee gestopt en kan hij zich nu pensionado noemen.  

    De voetbalcarrière van Wim
    Geboren en getogen in Klein-Zundert startte de voetbalcarrière van Wim natuurlijk bij Moerse Boys. Zoals gebruikelijk in die tijd begon hij op 12-jarige leeftijd te voetballen en toen hij 15 jaar was, maakte hij al zijn debuut in het 1e team van “de Moer”. Dit zal hij nooit meer vergeten: hij was toen rechtsback en speelde die wedstrijd bij SCO in Oosterhout (bij de Koppelpaarden). Vervolgens ging hij cafévoetbal spelen (heel populair in die tijd) en na zijn verhuizing naar Rijsbergen kwam hij uiteindelijk bij VVR terecht.
    Hij ging niet gelijk in VVR 1 spelen, maar bij VVR (met als leider André Schreurs). Daarna heeft Wim wel zo’n 8 of 9 jaren in VVR 1 gevoetbald, meestal als middenvelder of rechtsbuiten. Onvergetelijk uit die periode waren de trainingskampen. Onder meer in Zeist (dankzij Henny Warmenhoven, destijds in dienst van Adidas). Wim weet nog goed dat de hoofdklassers die hier verbleven ’s-avonds aan de jus d’orange zaten, terwijl bij VVR het bier rijkelijk vloeide...
    Na één jaar VVR 2, ging hij spelen in VVR 3 met Wim Severijnen o.a. als leider. Jo Rennen, de vrouw van Wim zorgde voor een noviteit in die tijd. Ze had voor alle spelers namelijk de namen op de shirts genaaid, dit kwam toen nog niet voor. Mooi was ook het kampioenschap van VVR 3 na twee
    beslissingswedstrijden tegen Sprundel op het terrein van Moerse Boys. Na de periode bij VVR 3 heeft Wim nog een heel aantal jaren  met veel plezier bij de veteranen gespeeld.

    Het bestuur van VVR
    In 1986 benaderde toenmalig voorzitter Frans Roelands hem met de vraag of hij belangstelling had om in het bestuur zitting te nemen. Vervolgens heeft Wim 10 jaar in het bestuur gezeten en heeft zich in die periode vooral bezig gehouden met sponsoring. Hij heeft in die tijd uitstekend samengewerkt met Peter Arnouts en samen hebben ze de sponsoring op een hoger niveau kunnen tillen door de gaan werken met sponsorpakketten. Deze professionalisering is goed geslaagd en op dit moment wordt in feite nog steeds op die manier gewerkt. Niet te vergeten tijdens  zijn bestuursperiode zijn zeker de 3 promoties op rij met als hoogtepunt de beslissingswedstrijd tegen Luctor ’88 op het veld van ODIO waar VVR na verlenging won. Mede ook dankzij de 3 bussen vol supporters die VVR steunden op deze middag. Helaas is het toen niet gelukt om promotie naar de 2e klasse af te dwingen, VES was een maatje te groot.

    Leider VVR 1 en VVR 60/75
    Niet na te gaan is of dit een record bij VVR is, maar feit is wel dat Wim maar liefst 14 jaren leider van VVR 1 is geweest. Toenmalig aanvoerder Jack Embregts vroeg hem hiervoor en Wim heeft enkele succesvolle jaren meegemaakt. Diverse  trainers die hij heeft meegemaakt  Ad v.d. Brand, Eric Koenraads, Kees Broeders en Jos Haneveer. Maar hij kijkt vooral met een goed gevoel terug op zijn samenwerking met Kees Daemen, met wie hij 8 jaren actief is geweest bij het eerste . Hoogtepunt was zeer zeker het kampioenschap seizoen 1988-1989 door thuis met 2-0 te winnen van Hoeven. Ook de diverse gezellige trainingskampen tijdens de winterstop zal hij niet gemakkelijk vergeten. Met veel oud-spelers van VVR 1 heeft Wim nog steeds een goede band.
    Het 60-jarig jubileum werd gevierd in de sporthal en Wim had zitting in het feestcomité. In 2016 vierde VVR het 75-jarig jubileum en hier was Wim de voorzitter van het comité. Een zeer geslaagde feestweek, met als één van de hoogtepunten de wedstrijd tegen RKC.

    Tegenwoordig
    Geboren in Klein-Zundert zit het Bloemencorso natuurlijk in de genen. In 2006 nadat hij was gestopt bij VVR werd  hij benaderd om bij de sponsorcommissie van het Bloemencorso te komen. Sindsdien werft hij sponsors voor de VIP-tent van het corso en gaat hij persoonlijk op bezoek bij bedrijven om hier sponsorpakketten  te verkopen. Hij heeft het hier erg naar zijn zin en hoopt dit nog lang te kunnen blijven doen. Maar vanwege het virus is er natuurlijk wel enige onzekerheid over de vraag of het corso kan doorgaan en zo ja, in welke vorm.
    Verder gaat Wim graag fietsen met Roos en hoopt straks weer een leuke fietsvakantie te kunnen gaan ondernemen. Bedankt voor het interview Wim en laten we hopen dat dit weer snel zal kunnen!​