• Christ van Hees komt uit een voetbalfamilie en ook zijn gezin is zeer voetbalminded. Zo heeft zijn vrouw Jolanda bij de dames van VVR gevoetbald en staat ze al jaren achter de bar van de VVR-kantine. Ook zoon Jacco en dochter Lara hebben de blauw-witte tenues van VVR gedragen. Jacco is getrouwd met Melissa en samen hebben ze 2 kinderen: Joa en Noé. Lara heeft een relatie met Ruben en zij verwachten hun eerste kind in maart. Echter ook de vader van Christ heeft bij VVR gevoetbald in het 1e team. Hij moest hiervoor een bijzonder transfer maken van Moerse Boys 1 naar VVR 1 en daarna de veteranen. Gerrit is vervolgens samen met Bart Kerstens leiden geweest van de C- Jeugd en met Nico Visee leider geweest van VVR 2 en met trainer Jos Haneveer leider van VVR 1. En broertje Marcel was jaren de spits van VVR 1. Reden waarom Christ en Jolanda alweer 30 jaar bijna alle thuis- en uitwedstrijden van VVR 1 bezoeken. Christ wordt dit jaar 56 jaar en is al jaren werkzaam bij Perfetti van Melle in Breda.

    De voetbaljaren bij VVR

    Christ weet niet waarom, maar vanaf het moment dat hij ging voetballen is hij altijd keeper geweest. Zo ook toen hij op 8-jarige leeftijd begon in de E-jeugd van VVR, waarbij zijn eerste leidsters Ria Daemen (de moeder van Kees), Jo Kerstens (de moeder van Tommie) waren. Meestal stond hij in de hoogste jeugdteams.

    Eén van de hoogtepunten bij de B-jeugd was het bereiken van de bekerfinales in een poule van 4 teams (met o.a. NAC). In de C-jeugd heeft Christ ook een tragische gebeurtenis meegemaakt, toen Wim Severijnen kwam te overlijden (toen één van de leiders van dit team).

    Op zijn 18e debuteerde Christ al in het 1e als vervanger van Johan van Rijckevorsel. Aangezien Johan in die periode meer wedstrijden moest missen vanwege blessures, heeft Christ hem gedurende een aantal seizoenen af en toe vervangen. Al met al heeft hij dit naar tevredenheid gedaan.

    Uiteindelijk is hij geen vaste keeper geworden van VVR 1, dit omdat hij destijds ook sjoelde op hoog niveau en vaak aan sjoeltoernooien of aan het NK deelnam. Uiteindelijk is hij bij VVR 4 gaan keepen, maar elk team kon wel een beroep op hem doen als men zonder keeper kwam te zitten. Op zijn 23e brak hij zijn arm op 4 plekken tijdens een zaalvoetbalwedstrijd. Dit kostte hem 1,5 jaar en er waren 3 operaties nodig om de arm weer te herstellen.

    Op 35-jarige leeftijd stopte hij als actief speler vanwege klachten, welke veel later hartritmestoornissen bleken te zijn. Typerend: op 8 april 1988 brak hij zijn arm en precies 28 jaar later (8 april 2016) kwam hij voor de 1e keer in het ziekenhuis terecht vanwege deze hartritmestoornissen.

    Christ als vrijwilliger

    Medio jaren negentig (toen hij  nog actief was als voetballer) begon Christ als trainer van de jeugdkeepers van VVR (de A- t/m D-jeugd). Hiervoor had hij eerst een cursus gevolgd bij de bekende keeperstrainer Frans Hoek. Toen Jacco op 5-jarige leeftijd begon te voetballen (uiteraard ook als keeper) nam deze deel aan het jeugdkamp bij VVR. Christ was hier één van de leiders en hij vond dit zo leuk, dat hij het jaar daarna in de kampstaf terecht kwam.

    Doordat hij als lid van de kampstaf geregeld achter de bar te vinden was, werd hij ook barvrijwilliger en ging hij bardiensten draaien. Dit was vanaf 1999. Het gevolg hiervan was dat hij in de kantinecommissie terecht kwam. Deze commissie is onder andere verantwoordelijk voor alle inkopen en voor voldoende mensen om in de keuken en in de kantine te helpen.

    Een andere taak werd het lidmaatschap van de jeugdcommissie, waarin hij de penningmeester was. Hij begon hier in 2000 en heeft precies 10 jaar in de jeugdcommissie gezeten. Een gezellige tijd, de overige commissie leden zorgden voor een mooi afscheid bij ’t Buyten Huis (Ben was n.l. ook lid van de jeugdcommissie)

    Ook was hij jaren leider van VVR 1 (samen met Tommie Kerstens), waar hij o.a. verantwoordelijk was voor de organisatie van het jaarlijkse trainingskamp.  Hij heeft een degradatie meegemaakt, maar ook een promotie bij Waalre naar de 4e klasse. Toen op de terugreis bij Gilze de bus kapot ging, werd de promotie alvast gevierd door op een platte kar achter een truck te gaan springen (de buitenlandse chauffeur werd hiervan wakker en begon gelijk foto’s te maken). Een dieptepunt was uiteraard het overlijden van Thijs Vermeeren.

    En of hij niet genoeg teams had geleid, Christ is ook leider geweest van VVR 2 (samen met Robert Hooijmaijers en grensrechter Peter van Dongen. waar een kampioenschap werd behaald en van Zaterdag 2 (waar helaas het overlijden van speler Ruud Mathijssen te betreuren was). Tot slot is Christ ook nog leider geweest van het meisjesteam van Lara, waar Ilona Martens zijn medeleider en trainster was.

    Het bestuur van VVR

    Door Han Magilse werd hij in 2012 gevraagd om in het bestuur zitting te nemen, als vertegenwoordiger van de kantinecommissie. Tot zijn afscheid van het bestuur in 2018 heeft hij dit ook met veel plezier gedaan en heeft hij veel geleerd van mensen zoals Peter van Heusden. Zoals meerdere bestuursleden uit die periode staat hem het overlijden van veel bekende VVR-mensen hem nog goed bij, dit waren telkens weer zware en tragische gebeurtenissen.

    De promotie wedstrijden tegen Breskens en Hontenisse was een hoogtepunt in die tijd. Daarvoor lukte dat niet tegen o.a. Right Oh, welke wedstrijden tegenstrijdige gevoelens opriepen. Zoon Jacco was namelijk toen keeper van Right Oh: aan de ene kant was er als VVR-supporter natuurlijk de hoop dat VVR zou winnen, maar als vader dat Jacco 2 goede wedstrijden zou spelen.

    Een jaar later werd Christ benoemd tot erelid van VVR, iets waarop hij zeer trots is.

    Tegenwoordig

    Momenteel zit hij in de commissie die het 90 (of 91)-jarig bestaan van VVR en het 50-jarig bestaan van het sportpark voorbereidt. Als we het moeten geloven, belooft het een leuke feestweek te worden.

    Verder geniet hij natuurlijk van de kleinkinderen, gaat hij geregeld met de racefiets op pad en gaat hij dagelijks wandelen.

    Tot slot meldt Christ dat hij veel vriendschappen (en de liefde) heeft overgehouden aan VVR en veel heeft geleerd bij de vereniging van collega vrijwilligers. Het vele werk dat hij voor de club heeft gedaan (en doet) had hij echter nooit kunnen doen zonder de steun van het thuisfront, hiervoor is hij Jolanda en de kinderen zeer dankbaar.