• De volgende in de rij van oud-bestuursleden is Ad Peemen. Hij wordt in juli van dit jaar 65 jaar, maar is door het opschuiven van de pensioengerechtigde leeftijd nog enkele jaren aan het werk bij zijn werkgever Perfetti van Melle in Breda. Bij deze snoepgoedfabrikant is Ad al 37 jaren in dienst, nu als shiftcoördinator. Overigens is Ad altijd in de voedingssector werkzaam geweest, hiervoor was hij namelijk werkzaam bij bakkerij Vermeulen in Etten-Leur.

    Hij is reeds 42 jaren getrouwd met zijn Ria en toen (in 1979 dus) ook verhuisd naar Rijsbergen. Zijn zonen Leroy en Kevin zijn dan ook geboren en getogen in Rijsbergen en inmiddels genieten Ad en Ria van hun kleinkinderen: 2 dochters van Leroy van 5 en 7 jaar oud en een pleegzoon -en dochter van Kevin van 11 en 13 jaar oud. Hierover kunnen ze met veel trots vertellen!

    De voetbalcarrière van Ad

    Geboren in Breda heeft Ad voor de eerste keer tegen een bal getrapt bij TVC. Omdat deze club een kleine jeugdafdeling had, is hij al vrij snel vertrokken naar SAB, waar hij tot zijn elfde heeft gespeeld. Toen moest er verhuisd worden naar Etten-Leur, vanwege het werk van zijn vader. Daar kwam Ad bij Unitas ’30 te spelen, waar hij uiteindelijk terecht kwam in het 1e team van de zaterdagafdeling. Als rechtspoot heeft hij hier altijd als linksback gespeeld en zijn spel werd gekenmerkt door zijn snelheid en zijn tomeloze inzet. Over dit laatste valt in het vervolg van dit interview meer te lezen.

    Na zijn verhuizing naar Rijsbergen is hij nog een aantal jaren bij Unitas blijven voetballen, maar uiteindelijk ging hij in 1983 toch bij VVR voetballen bij VVR zaterdag 2. Knieproblemen betekenden het einde van zijn actieve voetbalbestaan. Het mede door Ad georganiseerde strandfeest

    Ad als voetbalvrijwilliger

    Reeds op jonge leeftijd, toen Ad nog voetbalde bij Unitas, werd hij al jeugdleider. Dat kwam omdat baas Vermeulen toen voorzitter was van Unitas en vond dat Ad ook bij deze club maar wat taken op zich moest nemen. Dit viel af en toe met een 70-urige werkweek niet mee, maar zijn baas kon hier uiteraard wel een mouw aan passen.

    Ad is echt een doener en ook bij VVR kwamen er dus al snel de nodige taken op zijn schouders terecht. Zo werd Ad ook bij VVR jeugdleider. In eerste instantie nog niet van zijn oudste zoon Leroy, dit kwam pas enkele jaren later toen deze op 5-jarige leeftijd ging voetballen. Dit was toen overigens uniek, omdat je eigenlijk pas op 6-jarige leeftijd mocht gaan voetballen. Maar Ad heeft ook aan de oorsprong gestaan van de 1e toernooicommissie van VVR, waarvan toen ook Hans en Peter van Bedaf, Ton de Hoogh en Elviere Roks deel uitmaakten.

    In de jaren tachtig gingen veel jeugdteams van VVR in de zomervakantie naar de NKS-kampen, die op diverse plaatsen in het zuiden van Nederland werden gehouden. Ook de E- en F-jeugd namen hier op een gegeven moment aan deel, maar de kosten hiervan werden steeds hoger. Toen kwam o.a. Ad op het idee om een eigen kamp te organiseren en dus werd hiertoe een kampstaf opgericht. Begin jaren negentig werd hiermee begonnen, de kinderen sliepen in de kleedlokalen en de kampstaf en leiders overnachtten in de (oude) kantine. Een heel leuke tijd, waarbij het belangrijk was dat Ad toen al bij de vrijwillige brandweer zat. Er golden natuurlijk de nodige brandveiligheidseisen en Ad had goede contacten met de brandweercommandant en de gemeente.

    Verder is Ad jaren scheidsrechter geweest. Begonnen als clubscheidsrechter, is hij jaren scheidsrechter bij de KNVB geweest. Dit leverde leuke wedstrijden op, o.a. bij de jeugd van PSV en Willem II. Maar ook hier begon zijn knie hem uiteindelijk parten te spelen en hierdoor moest hij stoppen als scheidsrechter. Hij kan nog wel op zijn palmares schrijven dat hij Richard Martens heeft mogen begeleiden op zijn eerste schreden op het pad richting scheidsrechter in het betaalde voetbal.

    Overigens is het één keer voorgekomen dat hij zijn rol als scheidsrechter en van vader door elkaar haalde. Dit gebeurde toen hij een wedstrijd van VVR 2 floot, waar Leroy inviel na blessureleed. Zijn zoon scoorde, waarop Ad juichend zijn handen in de lucht stak. Dit werd hem niet echt in dank afgenomen door de tegenstander….

    Zolang zijn knie het een beetje toeliet, heeft hij nog wedstrijden van VVR 1 en VVR 2 gevlagd.

    Het bestuur van VVR

    Zijn jaren in het bestuur worden door Ad gekenmerkt als intensief, maar ook als zeer leerzaam. Jaren die hij nooit had willen missen. Hij heeft zeer veel geleerd van zijn medebestuursleden Peter, Frank, Alfred, Pedro en Stefan, dit bestuur vormde echt een eenheid. Dit werd versterkt door helaas een groot aantal tragische gebeurtenissen gedurende deze bestuursperiode. Er overleden namelijk maar liefst 8 VVR-mensen in deze tijd, waaronder Thijs Vermeeren, Peter van Bedaf, Jos Martens, Frans Roelands en Ruud Mathijssen.

    Gelukkig waren er ook hoogtepunten, zoals de promotie van VVR naar de 3e klasse. Dit nadat jaren achtereen de boot naar deze klasse net werd gemist. Maar de eenheid en kameraadschap binnen dit bestuur en de vriendschappen die hieruit zijn voortgevloeid, vindt Ad één groot hoogtepunt.

    Hobby’s

    Zoals gesteld is Ad een echte doener en een mensen-mens: stilzitten is niet aan hem besteed. Na zijn verhuizing naar Rijsbergen werd Ad lid van de vrije reserve van de Rijkspolitie, dit na een politie-opleiding, waarvan ook een schietopleiding deel uitmaakte. Toen hij 10 jaar politieman was geweest, raakte hij betrokken bij het beroemde en beruchte mistongeval op de A16 bij Prinsenbeek. Rijdend op de motor kon hij op tijd stoppen en zich in veiligheid brengen door over de vangrail te klimmen. Toen hij daarop een chauffeur van een vrachtauto aan het verzorgen was, zag hij dat de brandweer bezig was een vrouw te bevrijden uit een auto die total loss was. Op dat moment besloot Ad om lid van de vrijwillige brandweer te worden.

    Met zijn kenmerkende energie ging hij hier vol voor, een brandweerman moet namelijk voortdurend geschoold worden en er wordt ook heel vaak geoefend. Uiteindelijk is Ad teamleider van de Rijsbergse brandweer geworden, een functie waarin heel veel geregeld moet worden. Na 24 jaren werd het fysiek wel erg zwaar, onder andere in combinatie met de 3-ploegendienst bij zijn werkgever. Hij stopte er na die periode mee, het 25-jarig jubileum bij de brandweer heeft hij dus niet gehaald.

    Tot slot mag niet onvermeld blijven dat hij ook in verschillende ondernemingsraden heeft gezeten, o.a. bij van Melle en de regionale brandweer. Gelukkig voor Ria is hij nu wat vaker thuis en als het enigszins kan, gaan ze samen fietsen.

    Ad: erg bedankt voor het interview!